اجزای نجات در آب

تجهیزات پزشکی اورژانسی برای هواپیماهای دریایی معمولاً شامل دستگاه های شناور، تجهیزات ارتباطی و تجهیزات سیگنالینگ است.

دستگاه‌های شناورسازی: دستگاه‌های شناور عمدتاً از قایق‌های نجات، جلیقه نجات، و لباس‌های پروازی ضدآب/سرد- تشکیل شده‌اند. قایق نجات یک قایق لاستیکی بادی است که می تواند تقریباً 4-7 نفر را حمل کند. پس از باد شدن، قایق شناوری روی آب ایجاد می کند و از غرق شدن آن جلوگیری می کند. در صورت عدم استفاده، قایق نجات تا می شود و در یک کیسه برزنتی بسته بندی می شود. در مواقع اضطراری، کیسه باز می شود و قایق نجات به طور خودکار باد می شود. جلیقه‌های نجات و لباس‌های پرواز ضدآب/سرد{9}}دستگاه‌های شناور هستند که مسافران هنگام پیاده شدن از هواپیما استفاده می‌کنند. لباس‌های پرواز در هوای سرد از مسافران در برابر سرمازدگی در دمای آب زیر صفر محافظت می‌کنند. لباس‌های پرواز ضدآب در تماس با آب یک لایه ضد آب تشکیل می‌دهند و از خیس شدن مسافران پس از سقوط در آب جلوگیری می‌کنند.

تجهیزات ارتباطی: تجهیزات ارتباطی یک فرستنده گیرنده کوچک است. این فرستنده گیرنده کوچک حتی پس از غوطه ور شدن در آب دریا نیز کارایی خود را حفظ می کند و برد ارتباطی 100 کیلومتری را حفظ می کند.

تجهیزات سیگنال: تجهیزات سیگنال به اشکال مختلفی از جمله سیگنال های بصری، سیگنال های صوتی و پرچم های سیگنال عرضه می شوند. سیگنال های بصری شامل بازتابنده ها، رنگ های آب دریا و دود برای استفاده در روز، و چراغ های آتش، چراغ قوه، لامپ های رشته ای، فلاش بنگ ها، گلوله های ردیاب و شعله های سیگنال برای استفاده در شب است. سیگنال های صوتی شامل تپانچه، سوت، آژیر و مگافون برای تیراندازی است. پرچم های سیگنال قرمز، سبز و سفید هستند. مسافران از این وسایل برای سیگنال دادن به امور مختلف و درخواست نجات استفاده می کنند.

در حالی که تجهیزات نجات در آب نسبتاً جامع هستند، قابلیت های نجات آن محدود است. مسافرانی که در مضیقه هستند باید در اسرع وقت با سایر بازماندگان تماس بگیرند و در زمان انتظار برای نجات، اقداماتی را برای به حداکثر رساندن شانس زنده ماندن خود انجام دهند.